De harde schijf (deel 1)
De eerste computers hadden de grootte van een grote huiskamer, waren onbetaalbaar, energieverslindend, traag, onbetrouwbaar, onbereikbaar voor het gewone publiek en complex in gebruik en onderhoud. Computers werden toendertijd gebruikt voor ingewikkelde berekeningen, zoals het voorspellen van banen van planeten. Over die berekeningen kon de computer wel eens een paar dagen doen! Ze waren niet veel krachtiger dan de huidige wetenschappelijke rekenmachines.

De programma's die de berekeningen uitvoerden, stonden op ponskaarten, en waren zeer klein vergeleken met de huidige programma's. De invoer ging ook via ponskaarten die geponst werden op een soort typmachine. Met de komst van de transistor en de techniek om vele duizenden transistoren op een vierkante centimeter te krijgen, werd de computer snel kleiner, goedkoper en betrouwbaarder. Dat zorgde ervoor dat de computer zich snel kon ontwikkelen, en de programma's bleven daarbij natuurlijk niet achter. De programma's werden groter en groter. Het werken met ponskaarten werd ondoenlijk.

De cassette bleek een goede vervanger voor de ponskaarten: veel sneller en veel kleiner! Later deed ook de diskette zijn entree, en weer later werd een niet-wisselbare diskette uitgevonden: de harde schijf. In het begin heel duur en met een capaciteit die niet veel groter was dan een paar megabyte. Dat was echter meer dan voldoende in die tijd. Een harde schijf was eigenlijk niet eens echt noodzakelijk. De steeds groter wordende programma's brachten daar verandering in, en tegenwoordig is een computer zonder de beschikbaarheid over een harde schijf praktisch onbruikbaar.